0
Browsing Tag

kind

0 In Blog

Het hongerige kind

Vroeger kreeg ik vaak te horen: je hebt geen rem, je bent verslaafd aan eten, ‘veelvraat’ en zo kan ik nog wel even doorgaan. Op mijn zesde jaar kwam ik bij een dietiste terecht. Als ik wat zou afvallen dan zou ik nieuwe kleren krijgen. Dat klonk wel leuk. ‘Die mevrouw’, (de dietiste) die kon mij daar bij helpen. Wat volgde was een eetschema waar ik me aan moest houden. Al heel gauw kreeg ik in de gaten dat ik ergens ‘ja’ op had gezegd waarvan ik de gevolgen niet had overzien. In eerste instantie hield ik me aan het eetschema en verloor ik ook gewicht. Toch vond het autonome kind in mij, met een behoorlijk groot rechtvaardigheidsgevoel dit ‘niet eerlijk’.

Ik wilde niet als enige hoeven opletten wat ik at en niet zelf kunnen kiezen wat ik wilde eten. Gevoelsmatig werd ik strikt begeleid. Wat betekende: als mijn hand al een keer extra uitzwaaide naar zoet-beleg, dan werden van links direct de vleeswaren en ‘milner 30+ rubber’ naar voren geschoven. Hierdoor werd geen enkele eetsituatie in de daarop volgende 20 jaar nog ontspannen. Ik moest eten wat me was voorgesteld, of ik dat nou wilde of niet. Daar begon het stiekem eten. Deels vermoed ik vanuit een stukje ‘rechtvaardigheidsgevoel’ maar voornamelijk doordat ik honger ervaarde.

Tot op de dag van vandaag begrijp ik geen enkele dietiste die een kind van 6 (of 7,8,9,10,11,12,13,14,15,16) onder begeleiding zet van een voedingsschema om af te vallen. Dat je gebeld wordt door ouders en dat je dan zegt; ‘is goed ik help je wel je kind te laten afvallen’….

Wat mij betreft zou het enige juiste zijn: bevraag die ouders eens. Waarom zou het kind een neiging hebben tot ‘over-eten?’ Is het écht nodig een kind op dieet te zetten (als er geen sprake is van medische aandoeningen, allergiëen of intolleranties), heeft het kind de hulp nodig of de ouder(s)? Ohja; en als die ouders ‘geen idee’ hebben, bevraag dan het kind, of maak een aparte afspraak met het kind, laat het kind meedenken, meebeslissen… maar ook vanuit mijn achtergrond als pedagoog vind ik een kind op dieet echt een ‘no-go’.

Als ik nu terugdenk aan hoe ik als kind was durf ik zonder twijfel te stellen dat ik honger leed. Ja! Alleen ging het om een honger die ik toén enkel dacht te kunnen stillen met eten. Ik leed aan innerlijke honger. Ik ervaarde jarenlang geen veilige omgeving. Ik ervaarde (fysiek) geweld, onveiligheid en intimidatie. Ik voelde me verschrikkelijk eenzaam en liet het wel uit mijn hoofd dit met anderen te delen.

Enerzijds omdat ik het nooit geleerd heb en anderzijds omdat ik leerde ‘uit mijn lichaam te treden’ op het moment dat ik pijn ervaarde. Ik ben letterlijk járenlang niet ‘aanwezig’ geweest in mijn lijf. Terugkijkend is dit voor mij een van de redenen geweest waardoor ik nooit een ‘vol’ gevoel had. Ik zat met mijn energie nooit lager dan ongeveer mijn schouders. Voor diegenen die echt geen idee hebben waar ik het over heb: een aantal jaren geleden had ik ook geen idee gehad, maar er ligt voor mij een wezenlijk antwoord op herstel.

Je kunt wel snáppen wat de functie van (over-) eten voor jou betekent, en dus nu nieuwe keuzes maken als volwassene; het is niet afdoende. Ik heb zeker 20 jaar mijn leven geleefd vanuit mijn hoofd, ondanks dat ik zo gevoelig ben. Ik bleef overeind door niét naar binnen te keren. Door afleiding, hard werken en met ‘tig-dingen’ tegelijk bezig te zijn. Als ik dat deed: dan ging het prima en als ondersteunend medicijn over-at ik en dat was nodig, want de onrust in mijn lijf was er ondanks alles áltijd.

Ik voelde me jarenlang een hongerig kind, op zoek naar onvoorwaardelijke liefde, acceptatie, affectie en veiligheid. Ik voelde me tevens een slapjanus, die altijd weer aankwam als ik was afgevallen. Het zat hem niet in discipline. Het zat hem in de mechanismes (ook lichamelijk) die ik jarenlang niet waarnam én waar ik van weg bleef, om niet te hoeven voelen. Ik was niet alleen letterlijk altijd op pad, ik was bovenal nooit thuis in mezelf. Ik leer nog steeds elke dag, meer verbinding te maken in mezelf en het autonome kind in mij, zoekt tevens haar weg in muziek, schrijven, zingen, en theatermaken. Allerlei creatieve aspecten die ook voedend zijn en bijdragen.

Ik weet nu dat ik het ‘hongerige kind’ in mij moet ‘voeden’, en dat ik haar niet meer alleen ‘thuis’ wil laten, ze is lang genoeg alleen geweest.

Lottie.