0
Browsing Tag

overgewicht

0 In Blog

Deze zomer is mijn vaste bekkenbehandelaar en beste fysio die ik ken met vakantie. Hoewel ik hem steeds minder nodig heb zijn er heus ook nog wel dagen waarop ik soms nog wat extra ‘hulp’ kan gebruiken. En dat gebeurde in mijn geval, je raad het al, precies nu hij op vakantie was. Omdat ik behoorlijk wat pijn had en het niet vanzelf leek te herstellen, besloot ik maar eens ‘random’ een vervangende fysio wat dichter in de buurt te bellen.

Lang verhaal kort;

Ik kon er snel terecht en op het moment dat ik binnen kom voelde ik direct een blik van onder naar boven over me heen gaan die ik uit duizenden herken; het was niet de blik van een fysio die de stand van mijn knieën probeerde te analyseren. Ik laat het voor wat het is en ben benieuwd naar zijn analyse en behandeling. Ik ben súper hypermobiel en heb nogal eens het een en ander ‘achterstevoren’ zitten. In dit geval een rib en ik vermoed een paar werveltjes boven in mijn rug. Niks dramatisch, wel irritant. Nadat ik 8 minuten op mijn buik met mijn gezicht in zo’n opening naar beneden op de bank lig komt de vraag der vragen dan toch ‘op tafel’; ‘Heb je wel eens ooit nagedacht over je gewicht, of om hier iets mee te doen’?

Zonder blikken of blozen antwoord ik; ik ben wel benieuwd naar het waarom achter je vraag en bovenal naar de timing, antwoord ik. Ik wil je daar graag een antwoord op geven, maar dan wel als ik voor je zit en je recht in de ogen aan kan kijken. Op dat moment voelde ik enig ongemak toenemen bij de nog relatief jonge fysiotherapeut en hij antwoorde met ‘oh dat is goed’.

Nadat hij me hier en daar wat gemobiliseerd leek te hebben en ik mijn kleren weer aandeed herhaalde ik zijn vraag. Jij wil dus weten of ik wel eens ooit heb nagedacht over mijn gewicht en om hier iets aan te doen? Mag ik beginnen te zeggen dat ik zowel de timing áls de vraag zelf best wel opmerkelijk vind. Je kent mij namelijk niet, je hebt niéts aan achtergrondinformatie van mij en je vraagt naar enkel de gevolgen van een ziekte, zónder dat je dat weet. Want gewicht is énkel een gevólg van iets. Het is iets wat je zíét maar vrijwel noóit waar het écht over gaat. Dat jij die vraag aan me stelt, terwijl ik op mijn buik lig laat mij zien met hoe weinig kénnis, inleving óf bewustwording je zo’n vraag stelt.

Nou is het zo, dat ik die vraag heel goed kan ontvangen, sterker nog; dat ik hem graag ‘opvang’ zodat ik er met jou in alle open en eerlijkheid eens over van gedachte kan wisselen zodat je een volgend iemand die hier komt misschien niet met zo’n vraag overvalt. Want er zijn heel veel mensen die zich ontzettend ongemakkelijk, afgewezen óf in dat ‘beruchte hoekje’ gezet voelen bij zo’n vraag. Ben je je daar bewust van? Enigszins stamelend antwoord hij; ‘nou ja, misschien moet ik zo’n vraag niet de eerste keer stellen’. Ik antwoord met dat ik me afvraag of hij de vraag überhaupt zou moeten stellen. Is het niet zo dat je daarmee de mens en haar autonomie onderschat. Het feit dat jij denkt of je afvraagt of ik wel eens nagedacht heb over mijn gewicht zegt toch alles? Het roept het gevoel op van minderwaardigheid. Namelijk dat je mogelijk denkt dat ik nooit in de spiegel kijk, of dat ik er nog nooit over nagedacht heb omdat ik misschien niet zo intelligent ben, of omdat ik niet weet hoe en waar ik er hulp voor kan zoeken?

Ik vertel hem wat mijn werk is, ik vertel hem over mijn eetstoornisverleden, ik vertel hem over mijn werk in de media met betrekking tot stigmatisering van de dikke mens en ik vertel hem dat ik altijd probeer bewustwording te creëren. Hij geeft aan dat hij vanuit zijn werk als professional vindt dat hij daarnaar moet vragen. Ik benoem nog eens dat ik hoop dat hij daarover na wil denken én áls hij dan echt denkt dat hij dat ‘moet’ vragen, dat hij nadenkt over de timing, en de réden van zijn vraag. Ze verkochten daar namelijk ook ‘afvaltrajecten onder begeleiding’.

Ik voelde dat hij tot zover zijn mogelijkheden reikte probeerde open te staan voor mijn feedback, hetgeen ik als positief ervaren heb. Ik hoop dat jóng als hij nog is, dat hij zich oprecht verder wil verdiepen in de achtergrond van zijn vraagstelling en dat ik met mijn feedback (al is het maar een klein beetje) bewustwording heb gecreëerd voor zijn volgende cliënt met een dikke bips. Ik hoop het echt, want binnen de zorg is nog steeds heel veel winst te behalen op het gebied van stigmatisering rondom (over)gewicht, zeker bij artsen, specialisten van een oudere generatie is mijn ervaring. Het gaat zelden over iemands achtergrond, iemand zien zoals hij is, maar vaak over cijfers, statistieken, goed of fout. Het is zó achterhaald en het heeft naar mijn mening állemaal níets met zórg te maken. Zorg en betrokkenheid toon je op een hele andere manier. Meedenken kan alleen zonder vooringenomenheid en vanuit openheid en openheid kan er alleen zijn wanneer het veilig is. In veiligheid kunnen we loslaten én groeien.

Laten we hopen dat hij eens nadenkt over het gewicht van zijn vraag en de ruimte die hij daarbij weghaalt voor de ander.  

Liefs Lottie

0 In Blog

Blijf Dansen

Lieve allemaal,

Het is zó verdrietig jullie te moeten vertellen hoeveel ongelooflijk trieste verhalen ik van een heel aantal van jullie, bekend en onbekend, ontvangen heb rondom fatshaming.

Zo kreeg ik een bericht van een prachtige dame die in haar functioneringsgesprek te horen kreeg dat ze geen vast contract kreeg omdat ze dik was. Ze was daarmee een te groot risico voor het bedrijf en moest eerst maar eens gaan afvallen. Hoe pijnlijk en kort door de bocht is dat? (Ik vraag me dan tegelijkertijd af of de mensen die roken dan ook geen vast contract krijgen?) Ze was overigens wel ‘goed genoeg’ om de extra uren die ze moeilijk ingevuld kregen te komen werken.
Toen deze dame aangegeven had na te denken over een medische ingreep gaf de baas in kwestie aan om dit dan in haar vakantie te doen, want anders zouden ze er last van hebben.

Een ander voorbeeld bericht kreeg ik van een eveneens authentiek mooie dame, die met hart en ziel werkt als zangeres en hiervan graag haar werk wil maken. Ze werd door haar wat vollere postuur echter niet beoordeeld op haar kwaliteit en haar stem, maar op haar uiterlijk (ongelooflijk want ze is prachtig). Ze schreef me dat ze inmiddels veel afgevallen was, om toch te voldoen aan de druk die ze voelde vanuit de muziek-industrie en zodoende nog meer in de buurt te komen van de ‘maatstaven’ van tegenwoordig. Toch was ze met een maat 44 nog steeds niet dun genoeg en zwoegt ze door omdat haar droom zó groot is

Ik vertelde haar, dat tegen mij altijd gezegd werd: als je dun was, dan had je model kunnen worden, als je dun was zou je succesvoller zijn, als je dun was zou je meer meetellen als zangeres. Ik hoorde dat o.a. van mijn eigen familie en dat deed pijn. Het heeft héél lang zijn weerslag op me gehad en ik heb enórm geknokt om dat van me af te schudden en te worden wie ik nu ben. En guess what?

Ik ben uiteindelijk op mijn 18e van de straat geplukt met de vraag of ik wilde werken als model. Ik deed catwalks, modeshows en diverse shoots.
Op mijn 31ste werd ik met een nog dikkere kont dan op mijn 18e gevraagd om voor een groot merk een van de gezichten te worden.
Ik bracht mijn album uit als zangeres en ik kreeg zowel nationaal als internationaal ongelooflijk toffe recensies.

Ik ben ook een zangeres die van dansen houdt! Voor de spiegel, maar ook midden op straat of op de bar! Het maakt me geen donder uit of je het leuk vindt om dat te zien, ík word er blij van!
Dus: wát jou ook maar óóit verteld is, of op dit moment verteld wordt: alsjeblieft, probeer van je lichaam te houden en dans! Als het je helpt: start in je eigen kamer voor de spiegel, zet een nummer op waar je heel blij van wordt en heerlijk op kan bewegen. Straal!!!
Je bent niet je gewicht, je bent jíj en dat is prachtig!

Liefs Lottie

0 In Vlog

Interview met de NOS

Klik op de afbeelding om de lange versie van het interview te bekijken!

Bekijk hieronder het volledige interview dat ik had met de NOS op 3 over mijn eigen ervaringen en visie op fatshaming oftewel discriminatie van mijn postuur.

Het korte item van NOS op 3 bekijk je HIER!

(just so you know:) ik zei aan het einde van dit gesprek tegen de interviewer dat ik merkte dat ik élk woordje wat ik uitsprak gevoelsmatig 3 keer overdacht in mijn hoofd of wilde nuanceren, omdat ik niemand in een hokje wil duwen, noch mijn visie als waarheid wil delen. Het is een heel kwetsbaar onderwerp en ik heb geprobeerd mijn gevoel en visie daarop zo integer mogelijk met je te delen 

Ik hoor graag wat jouw visie is.

0 In Blog

Liever een bodybuilder

 

Afgelopen zaterdag keek ik naar het programma ‘De jongens tegen de meisjes’. Doorgaans vind ik dat een heerlijk luchtig programma dat lekker wegkijkt. Natuurlijk vergroot het ook de welbekende clichés uit zoals vrouwen die niet kunnen inparkeren en mannen die geen twee dingen tegelijk kunnen. Helemaal prima. Toch zaten er zaterdag twee items achter elkaar in het programma die ik ontzettend ergerlijk vond en dat terwijl ik niet lichtgeraakt ben als het gaat om mijn mooie rondingen of voor sommige ‘dikke kont’.

Continue Reading →