0
Browsing Tag

lottiemaejones

0 In Blog

PETITIE: Stop discriminatie en stigmatisering van dikke mensen.

DE WERELD OP ZIJN KOP!

Gisteren kwam het nieuwsbericht van o.a. Omroep West naar buiten dat dikke mensen niet meer als erewacht mogen staan tijdens de dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte in Wassenaar op 4 mei. Ik citeer een stuk van dit nieuwsbericht:

WASSENAAR – Dikke mensen mogen niet meer in de erewacht staan tijdens de dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte in Wassenaar op 4 mei. De Vereniging Erepeloton Waalsdorp heeft klachten gekregen over mensen met een te fors postuur die rond het monument en de klok staan.

 In die notulen van 9 maart 2017 staat: ‘Een aantal leden van de erewacht begint een fors postuur te krijgen, althans voor deze functie. Er komen geregeld vervelende opmerkingen en klachten over binnen. Om dit te voorkomen, zullen we mensen met een te fors postuur een andere taak moeten geven.’

Ik ben seriously geshockeerd dat we daadwerkelijk de kant van publiekelijke discriminatie en uitsluiting op gaan. Wat is er aan de hand met de weldenkende empathische medemens? Hoe kan het dat een organisatie zoals deze niet denkt; wat een rare klachten, wat een vervelende mensen (die deze klachten indienen), in plaats daarvan dus gehoor geeft aan deze klachten? Hoe bestaat het dat Bas Jongeneel (die in het artikel genoemd wordt) en zich al zes jaar vrijwillig inzet voor de Vereniging Erepeloton Waalsdorp, nu niet meer in de erewacht mag staan vanwege zijn buikomvang? Hij mag nu helpen in de – hou je vast-  CATERING! Ik wálg hier echt van.

Wat hij heel terecht zegt is; Je mag in Nederland niet discrimineren, maar juist een vereniging die oorlogshelden herdenkt zet mensen met een dikke buik weg. Volgens het bestuur van de Vereniging Erepeloton Waalsdorp – oogt het niet mooi- als er dikke mensen in de erewacht staan. Wendy Broers.

Het artikel wordt werkelijk waar nog gekker als ze zeggen dat mensen met een fors postuur afleiden en ze dit niet willen omdat het erepeloton RESPECT uit moet stralen. RESPECT DUS. Om tot slot te eindigen met: We krijgen tientallen klachten (aldus de secretaris Broers) en als je daar geen gehoor aan geeft, dan; ZIJN WE VERKEERD BEZIG!

Eigen gezondheid
Vervolgens wordt er op zaterdag 7 april in een navolgend nieuwsbericht van Omroep West gemeld dat de Vereniging Erepeloton stappen overweegt tegen Bas Jongeneel, omdat hij de Vereniging op deze manier schade berokkent en dat hij nooit aan de vereniging zou hebben aangegeven dat hij moeite had met dit besluit en tot slot: Voorzitter Van Gaal geeft wel toe dat de formulering in de notulen ‘anders had gekund’. ‘We hebben dit besloten voor de eigen gezondheid van de mensen die de erewacht vormen.’

Dit is toch hypocrisie ten tóp? Zullen we dan de slanke medemens die rookt als een ketter ook uitsluiten? En die, die elke avond drinkt? Of nee, dat zie je niet aan de buitenkant, maar bij deze mensen spreken we nooit over ‘de gezondheid’. Laten we het anders zeggen. Zullen we voorstellen dat er ook geen zwarte mensen aan het erepeloton deelnemen? Want; die leiden ook nog al af. Het wijkt immers af van kleur en valt dus meer op, dan de blanke medemens.

En nu? Nu ik dit schrijf? Ben ik nu een racist? Is dit wél discriminatie?

Grondwet
Artikel 1 van de Nederlandse grondwet luidt: ‘Allen die zich in Nederland bevinden worden in gelijke gevallen gelijk behandeld’. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook is niet toegestaan.

Volgens de grondwet is het antwoord dus ja. Ik heb de diverse nieuwsberichten echt meerdere malen moeten lezen. Ik dacht dat het een of andere hele slechte grap was. Ik kan oprecht niet geloven dat mensen zo kunnen denken, laat staan dit in een nieuwsbericht expliciet zo uitspreken zonder enige vorm van gène! Dat is toch bizar?

Ik zou wel willen schreeuwen, de barricades op willen gaan met vlaggen en geloof me, het laatste woord heb ik hier ook nog niet over gezegd. Het laatste woord is hierover nog láng niet gezegd want ik krijg steeds meer het gevoel dat we steeds verder van elkaar verwijderd raken bij het lezen van dit soort berichten.

Hoewel er in de grondwet staat discriminatie op welke grond dan ook, lijkt het inmiddels belangrijker dan ooit dat de toevoeging ‘op uiterlijke kenmerken’ wordt toegevoegd. Dat er moet worden nagedacht over de expliciete omschrijving hieromtrent lijkt me belangrijk, omdat ik enerzijds zou willen pleiten voor de omschrijving ‘postuur’ en anderzijds je hiermee ook weer hele doelgroepen uitsluit. Daarom neig ik naar uiterlijke kenmerken.

PETITIE

Om de aandacht voor dit onderwerp en expliciet voor het bekijken van de grondwet en een mogelijke aanvulling hierop onder de aandacht te brengen wil ik jou als lezer vragen om de door mij opgestelde petitie; Stop discriminatie en stigmatisering van dikke mensen, te tekenen. Laten we opstaan en strijden voor gelijkheid. We zijn niet de omtrek van onze kont, we zijn Inge, Lonneke, Rob, Janne, Arthur, James, Lobke…. en vele anderen.

Om deze petitie nog meer gezicht te geven zou ik naast dat het tof is als je hem wilt ondertekenen je willen vragen dit bericht te delen, en jouw voornaam onder dit bericht te zetten, zodat we deze petitie zowel naam als gezicht geven.

Dankjewel.

Lottie

 

 

 

 

 

0 In Blog

Chase your Dreams!

Leef niet in het verleden, leef niet in de toekomst, leef vandaag. Dat is een van de levensmotto’s die ik voor mezelf probeer uit te dragen en soms is dat meer uitdagen! Want het is makkelijker gezegd dan gedaan. Je bent natuurlijk geen onbeschreven blad, en altijd gevormd door bepaalde dingen uit het verleden. Dat is bij mij ook zo. Toch geloof ik dat hoe dat je ook gevormd heeft, het nooit je dromen in de weg mag en kan staan. Jouw dromen, zijn er om uit te laten komen. Ik geloof dat als je iets wilt dat je dat kunt. Ongeacht je verleden.

Toen ik deze rok tegen kwam op de webshop van Happy Size wist ik meteen DIT IS MIJN ROK! Ik vind de stoere letters op de plissé rok, die toch iets klassieks kan hebben door z’n plooien een toffe combinatie! Zoals jullie weten houd ik van printjes combineren en dus koos ik voor een zijden panter topje dat heel mooi aansluit ook onder de armen en om de borst, met daarop de bloemenblazer, allemaal uit de webshop van Happy size!

Op het laatste moment vond ik ook nog dit rode gaas-topje, met de tekst no-pictures! Dat is natuurlijk een must-have voor een selfie-queen! Zelfspot blijft ook belangrijk! De top zit super en je kunt hem zowel met een rood als een zwart hemdje leuk dragen!

Ik voel me er blij in. Voel jij je blij in wat je draagt en; jaag jij je dromen na? Wat houdt je tegen!?

Leuk om van je te horen!

Liefs Lottie

 

0 In Blog

Blijf Dansen

Lieve allemaal,

Het is zó verdrietig jullie te moeten vertellen hoeveel ongelooflijk trieste verhalen ik van een heel aantal van jullie, bekend en onbekend, ontvangen heb rondom fatshaming.

Zo kreeg ik een bericht van een prachtige dame die in haar functioneringsgesprek te horen kreeg dat ze geen vast contract kreeg omdat ze dik was. Ze was daarmee een te groot risico voor het bedrijf en moest eerst maar eens gaan afvallen. Hoe pijnlijk en kort door de bocht is dat? (Ik vraag me dan tegelijkertijd af of de mensen die roken dan ook geen vast contract krijgen?) Ze was overigens wel ‘goed genoeg’ om de extra uren die ze moeilijk ingevuld kregen te komen werken.
Toen deze dame aangegeven had na te denken over een medische ingreep gaf de baas in kwestie aan om dit dan in haar vakantie te doen, want anders zouden ze er last van hebben.

Een ander voorbeeld bericht kreeg ik van een eveneens authentiek mooie dame, die met hart en ziel werkt als zangeres en hiervan graag haar werk wil maken. Ze werd door haar wat vollere postuur echter niet beoordeeld op haar kwaliteit en haar stem, maar op haar uiterlijk (ongelooflijk want ze is prachtig). Ze schreef me dat ze inmiddels veel afgevallen was, om toch te voldoen aan de druk die ze voelde vanuit de muziek-industrie en zodoende nog meer in de buurt te komen van de ‘maatstaven’ van tegenwoordig. Toch was ze met een maat 44 nog steeds niet dun genoeg en zwoegt ze door omdat haar droom zó groot is

Ik vertelde haar, dat tegen mij altijd gezegd werd: als je dun was, dan had je model kunnen worden, als je dun was zou je succesvoller zijn, als je dun was zou je meer meetellen als zangeres. Ik hoorde dat o.a. van mijn eigen familie en dat deed pijn. Het heeft héél lang zijn weerslag op me gehad en ik heb enórm geknokt om dat van me af te schudden en te worden wie ik nu ben. En guess what?

Ik ben uiteindelijk op mijn 18e van de straat geplukt met de vraag of ik wilde werken als model. Ik deed catwalks, modeshows en diverse shoots.
Op mijn 31ste werd ik met een nog dikkere kont dan op mijn 18e gevraagd om voor een groot merk een van de gezichten te worden.
Ik bracht mijn album uit als zangeres en ik kreeg zowel nationaal als internationaal ongelooflijk toffe recensies.

Ik ben ook een zangeres die van dansen houdt! Voor de spiegel, maar ook midden op straat of op de bar! Het maakt me geen donder uit of je het leuk vindt om dat te zien, ík word er blij van!
Dus: wát jou ook maar óóit verteld is, of op dit moment verteld wordt: alsjeblieft, probeer van je lichaam te houden en dans! Als het je helpt: start in je eigen kamer voor de spiegel, zet een nummer op waar je heel blij van wordt en heerlijk op kan bewegen. Straal!!!
Je bent niet je gewicht, je bent jíj en dat is prachtig!

Liefs Lottie

0 In Vlog

Interview met de NOS

Klik op de afbeelding om de lange versie van het interview te bekijken!

Bekijk hieronder het volledige interview dat ik had met de NOS op 3 over mijn eigen ervaringen en visie op fatshaming oftewel discriminatie van mijn postuur.

Het korte item van NOS op 3 bekijk je HIER!

(just so you know:) ik zei aan het einde van dit gesprek tegen de interviewer dat ik merkte dat ik élk woordje wat ik uitsprak gevoelsmatig 3 keer overdacht in mijn hoofd of wilde nuanceren, omdat ik niemand in een hokje wil duwen, noch mijn visie als waarheid wil delen. Het is een heel kwetsbaar onderwerp en ik heb geprobeerd mijn gevoel en visie daarop zo integer mogelijk met je te delen 

Ik hoor graag wat jouw visie is.

0 In Blog

Regenbogen tellen

Mijn grootste wens voor volgend jaar is dat we nog wat minder in hokjes denken, wat minder oordelen en wat meer open staan. Dat is kort door de bocht en samenvattend gesteld, maar wat ik bedoel is; nog steeds, elke dag, elk uur, elke minuut, worden er mensen aangestaard, afgewezen, uitgesloten op basis van hun uiterlijk. Omdat ze kleiner zijn dan het gemiddelde, een been missen, een aangezichtsafwijking hebben, heel dun of dik zijn, slissen en hoe erg ook; soms nog steeds omdat ze een andere afkomst hebben. Nog steeds kijken we naar iemand, maar zíen we diegene niet. We horen iemand, maar we lúisteren niet, omdat we ons laten afleiden door het voorkomen van iemand. Terwijl achter iedereen, ook achter diegenen waarvan je het niet verwacht een verhaal schuil gaat dat soms dichter bij jouw eigen achtergrond komt dan je denkt. Of soms, omdat iemand juist van zover komt, dat je je er helemaal geen voorstelling van kunt maken. Je kunt mensen niet inschatten of beoordelen op basis van uiterlijk. De wereld is zo divers, laten wie die diversiteit omarmen. Zonder (zon)licht geen regenboog.

Dat gezegd hebbende, geloof ik eveneens dat de wereld ook wat liefdevoller wordt als we niet van álles iets vinden en over álles een mening vormen. De ‘hokjesdenker’ is in mijn beleving nog steeds in eenieder van ons aanwezig. Iets is goed of fout, mooi of lelijk, racistisch of niet racistisch, wel of niet goed bedoeld en bij al die hokjes lijken we tegenwoordig ook nog allemaal een weegschaal te gebruiken. Een weegschaal waarop we alles afwegen, en met een centimeter na lijken te meten. En áls hét niet in het welbekende hokje past, dan springen we één voor één achter onze computer om een soms oververhitte Facebook post over op te stellen in de hoop dat we medestanders vinden om het afwijkende hokje aan de kaak te stellen.

Wat zou er gebeuren als we dat niet doen? Wat als we zouden schrijven, goh, ik had vanmiddag zo’n bijzonder gesprek met iemand, waarvan ik niet had gedacht dat ze me iets leren kon? Ze bleek heel anders dan de eerste indruk die ik van haar had?
Waarom zetten we dat niet op Facebook met de hashtag #levensles?

Of; ik had zo’n uitgesproken mening over de roetveegpiet, maar nadat ik vanmiddag het Sinterklaasfeest had bijgewoond met roetveegpieten, bleek de sfeer niet anders dan een paar jaar geleden, heeft mijn kind genoten, hashtag levensles. En achter dit voorbeeld voel ik me vervolgens verplicht om te zeggen; er had ook paarse of zwarte piet kunnen staan, want anders zouden een aantal van jullie kunnen zeggen dat ik een standpunt inneem en dus voor of tegen zwarte piet ben, om daar vervolgens weer allemaal ons meetlintje en weegschaaltje bij te pakken.

Los van de weegschaal en het meetlint, is het durven uitspreken en aan de kaak stellen van kwetsbare en pijnlijke kwesties daarentegen ook een kracht. (Zoals ik al zei, naar mijn mening; iets is nooit zwart of wit, goed of fout, mooi of lelijk enz.)

Terugkijkend op afgelopen jaar vond ik de hashtag #metoo een hele waardvolle openbaring. Ik werd geraakt toen ik een van de eerste berichten online las waarin degene die ooit te maken had gehad met een vorm van seksuele intimidatie/ misbruik, een algemeen berichtje op zijn pagina kon plaatsen met de daarbij de hashtag #metoo, om zo het taboe te doorbreken. Het taboe rondom seksuele intimidatie en misbruik in de breedste zin.

Wat hier op volgde waren avond aan avond gesprekken in talkshows over wat die hashtag nou precies inhield, of het een zwart of wit, goed of fout, mooi of lelijk gebaar was. Of de hashtag niet wat meer kader moest krijgen, of vrouwen zich niet teveel als slachtoffer lieten horen. Oftewel wéér die verdomde hokjes, meetlintjes en weegschalen. Waarom moet alles toch altijd een stempel van iets krijgen? Tevens heeft het zaken aan het licht gebracht die anders mogelijk nog jaren stil waren gehouden.

Samenvattend, hoop ik dat we ons open blijven stellen voor alles was er in en om ons leven heen gebeurd. Dat we niet alleen naar de mensen om ons kijken, maar ze ook zién, dat we ze niet alleen horen, maar dat we ook willen luisteren. Tot slot hoop ik dat we ons blijven uitspreken, daar waar nodig. Laten we onze weegschalen en meetlintjes op 1 januari bij het grofvuil leggen, laten we regenbogen tellen.

Lottie Mae Jones

 

0 In Blog

Lottie in Koffietijd (en meer)….

Zoals de meesten van jullie weten was dit jaar tot kort geleden niet het beste jaar uit mijn leven, door het ongeluk wat ik had in januari (aangereden door een auto terwijl ik op mijn scooter zat).

Ik ben hier tot op heden nog steeds van aan het revalideren en ik heb nog steeds pijn met uitschieters van heel veel pijn. Toch leer je jezelf in een periode als deze nog beter kennen. Zo weet ik inmiddels dat ik hulp vragen echt heul lastig vind, en dat ik regelmatig mijn klachten naar de buitenwereld afzwak en bagetalliseer. Dat ik vanuit enthousiasme en mijn passie voor het leven en mijn werk regelmatig vergeet dat mijn lijf nog niet kan wat het altijd kon, en ik dus over mijn grenzen ga.

Toch kon ik niet, niks doen! Daarvoor ben ik té gek op mijn werk en dus wilde ik me richten op de dingen die ik nu wel kan. En dat is naast werkzaamheden in aangepaste vorm, ook nog meer bloggen en vloggen! Hoe bijzonder is het dan, dat met name dat laatste me nu op plekken brengt waar ik misschien enkel van had durven dromen! Dat tv-producenten mijn vlogjes waarderen en oppikken!

Zoals jullie weten ga ik komend seizoen aan de slag voor Koffietijd en zal ik regelmatig aanschuiven om mijn mening te geven over actualiteiten.
En eind deze week staat er eveneens een bijzonder iets op het programma! Dan heb ik een aantal dagen opnames voor een heel bekend iets en hiervan zie je de beelden eind oktober terug in een 6-delige reeks afleveringen.

Daarnaast kun je me binnenkort ook nog voorbij zien komen in een reclamespotje… hoe en wat, dat zie je vanzelf! 😉

Oftewel, weet je nog dat ik eerder schreef over dat ik op zoek was naar ‘het waarom’ van dit stilgelegd worden door het ongeluk? Misschien wel hierom. Omdat ik me noodgedwongen nog meer ben gaan richten op vloggen, heeft me dit gebracht op plekken waar ik vooraf niet van had durven dromen! Heel bijzonder.

So whatever your dream is, and how bumpy your road, it will lead you, to where it is you need to be.

Sweet dreams

Lottie

 

0 In Blog

Beste Marianne met ‘normaal’ postuur,

Ja ik denk ik val maar meteen met de deur in huis…. Aangezien jij met mensen wel of niet ‘kennismaakt’ op basis van hun postuur, dacht ik, dat vind je prettig, dus bij deze, aangenaam!
Mijn naam is Lottie, je kent me niet, en je gaat me ook niet leren kennen, want ik ben dik en naar ik begrijp heb jij een hekel aan dikke mensen.

Ik ben dik, maar ik voel me helemaal niet aangesproken door iemand als jij met een ‘normaal postuur’
Mijn postuur laat zich omschrijven als ‘dik’ , maar het is niet wie ik bén, het is slechts een omschrijving van mijn postuur, niks meer en niks minder. Het zegt niets over wat me beweegt (leuke woordspeling in deze), waar ik gelukkig van word, waardoor ik ontroerd raak, of hoe ik in het leven sta. Het zegt niks over of ik goed ben voor mijn medemens, of over hoe vaak ik sport, het zegt niks over mijn discipline of mijn kracht en nog minder over mijn doorzettingsvermogen. Je kent me niet net zomin als de ‘reden’ van mijn dik zijn. Misschien vind ik het wel mooi, misschien ben ik ziek, misschien, misschien. Je zult het nooit weten.

Weet je Marianne, dat lijkt me goed, want ook al heb je een normaal postuur, blijkbaar zegt dat niets over hoe jij in het leven staat en hoe jij omgaat met jouw medemens, noch over hoe leuk je bent.

Geniet van het leven!

Lottie (‘Dik’).