Browsing Tag

blogger

0 In Blog

Regenbogen tellen

Mijn grootste wens voor volgend jaar is dat we nog wat minder in hokjes denken, wat minder oordelen en wat meer open staan. Dat is kort door de bocht en samenvattend gesteld, maar wat ik bedoel is; nog steeds, elke dag, elk uur, elke minuut, worden er mensen aangestaard, afgewezen, uitgesloten op basis van hun uiterlijk. Omdat ze kleiner zijn dan het gemiddelde, een been missen, een aangezichtsafwijking hebben, heel dun of dik zijn, slissen en hoe erg ook; soms nog steeds omdat ze een andere afkomst hebben. Nog steeds kijken we naar iemand, maar zíen we diegene niet. We horen iemand, maar we lúisteren niet, omdat we ons laten afleiden door het voorkomen van iemand. Terwijl achter iedereen, ook achter diegenen waarvan je het niet verwacht een verhaal schuil gaat dat soms dichter bij jouw eigen achtergrond komt dan je denkt. Of soms, omdat iemand juist van zover komt, dat je je er helemaal geen voorstelling van kunt maken. Je kunt mensen niet inschatten of beoordelen op basis van uiterlijk. De wereld is zo divers, laten wie die diversiteit omarmen. Zonder (zon)licht geen regenboog.

Dat gezegd hebbende, geloof ik eveneens dat de wereld ook wat liefdevoller wordt als we niet van álles iets vinden en over álles een mening vormen. De ‘hokjesdenker’ is in mijn beleving nog steeds in eenieder van ons aanwezig. Iets is goed of fout, mooi of lelijk, racistisch of niet racistisch, wel of niet goed bedoeld en bij al die hokjes lijken we tegenwoordig ook nog allemaal een weegschaal te gebruiken. Een weegschaal waarop we alles afwegen, en met een centimeter na lijken te meten. En áls hét niet in het welbekende hokje past, dan springen we één voor één achter onze computer om een soms oververhitte Facebook post over op te stellen in de hoop dat we medestanders vinden om het afwijkende hokje aan de kaak te stellen.

Wat zou er gebeuren als we dat niet doen? Wat als we zouden schrijven, goh, ik had vanmiddag zo’n bijzonder gesprek met iemand, waarvan ik niet had gedacht dat ze me iets leren kon? Ze bleek heel anders dan de eerste indruk die ik van haar had?
Waarom zetten we dat niet op Facebook met de hashtag #levensles?

Of; ik had zo’n uitgesproken mening over de roetveegpiet, maar nadat ik vanmiddag het Sinterklaasfeest had bijgewoond met roetveegpieten, bleek de sfeer niet anders dan een paar jaar geleden, heeft mijn kind genoten, hashtag levensles. En achter dit voorbeeld voel ik me vervolgens verplicht om te zeggen; er had ook paarse of zwarte piet kunnen staan, want anders zouden een aantal van jullie kunnen zeggen dat ik een standpunt inneem en dus voor of tegen zwarte piet ben, om daar vervolgens weer allemaal ons meetlintje en weegschaaltje bij te pakken.

Los van de weegschaal en het meetlint, is het durven uitspreken en aan de kaak stellen van kwetsbare en pijnlijke kwesties daarentegen ook een kracht. (Zoals ik al zei, naar mijn mening; iets is nooit zwart of wit, goed of fout, mooi of lelijk enz.)

Terugkijkend op afgelopen jaar vond ik de hashtag #metoo een hele waardvolle openbaring. Ik werd geraakt toen ik een van de eerste berichten online las waarin degene die ooit te maken had gehad met een vorm van seksuele intimidatie/ misbruik, een algemeen berichtje op zijn pagina kon plaatsen met de daarbij de hashtag #metoo, om zo het taboe te doorbreken. Het taboe rondom seksuele intimidatie en misbruik in de breedste zin.

Wat hier op volgde waren avond aan avond gesprekken in talkshows over wat die hashtag nou precies inhield, of het een zwart of wit, goed of fout, mooi of lelijk gebaar was. Of de hashtag niet wat meer kader moest krijgen, of vrouwen zich niet teveel als slachtoffer lieten horen. Oftewel wéér die verdomde hokjes, meetlintjes en weegschalen. Waarom moet alles toch altijd een stempel van iets krijgen? Tevens heeft het zaken aan het licht gebracht die anders mogelijk nog jaren stil waren gehouden.

Samenvattend, hoop ik dat we ons open blijven stellen voor alles was er in en om ons leven heen gebeurd. Dat we niet alleen naar de mensen om ons kijken, maar ze ook zién, dat we ze niet alleen horen, maar dat we ook willen luisteren. Tot slot hoop ik dat we ons blijven uitspreken, daar waar nodig. Laten we onze weegschalen en meetlintjes op 1 januari bij het grofvuil leggen, laten we regenbogen tellen.

Lottie Mae Jones

 

0 In Blog

Kleurrijke combinaties met printjes!

Niet iedereen houdt van uitgesproken outfits, gelukkig maar, anders werd het een hele overweldigende wereld. Deze outfit behoort tot nu toe in mijn top tien favoriet! Wat ik leuk vind is dat de kleuren van het donkere groen zowel in de blouse als in de rok zitten. Wat mij betreft kan je een panter-print met bijna alles combineren, als je tenminste durft. Of je er nou een effen kleur op draagt of een streepje (heel gewaagd maar het kan), of een fuchsia-print. Het kan, maar dan moet je ook niet ‘zuinig’  zin in de rest van de accessoires. Dus knal roze pumps in mijn geval, en een grote kleurrijke oorbel in een oor!

Continue Reading →

0 In Blog

Loving Yellow Ochre

Sinds een tijdje heb ik de kokerrok opnieuw uitgevonden. Bij ASOS vond ik deze zwarte spijker-stretch-kokerrok met kontzakken (ja je krijgt het in detail ;-)) Hij zit fantastisch maar wat in de webshop niet helemaal duidelijk werd was de hoge split aan de achterkant. Je kijkt echt met weinig moeite tegen je tanga aan, dus een leuk zwart broekje is geen overbodige luxe!

Continue Reading →

0 In Blog

Liever een bodybuilder

 

Afgelopen zaterdag keek ik naar het programma ‘De jongens tegen de meisjes’. Doorgaans vind ik dat een heerlijk luchtig programma dat lekker wegkijkt. Natuurlijk vergroot het ook de welbekende clichés uit zoals vrouwen die niet kunnen inparkeren en mannen die geen twee dingen tegelijk kunnen. Helemaal prima. Toch zaten er zaterdag twee items achter elkaar in het programma die ik ontzettend ergerlijk vond en dat terwijl ik niet lichtgeraakt ben als het gaat om mijn mooie rondingen of voor sommige ‘dikke kont’.

Continue Reading →

0 In Blog

De oude man

Terwijl ik met mijn hond wandel kijk ik omhoog en zie ik de wolken onrustig voor de maan door schieten. Ik voel me niet blij. Het jaar is niet zo denderend begonnen, om verschillende redenen. Ik heb de neiging om me terug te trekken als ik me niet zo blij voel. Ik vind het lastig om te delen wat me raakt. Terwijl ik al wandelend mijn gedachten probeer te verzetten loop ik langs het huis van ‘de oude man’. De oude man is een alleenstaande man van ik schat een jaar of 70 die ik bewonder.

Ik woon nu 4,5 jaar in deze wijk en in die 4,5 jaar heb ik hem nog nooit mét iemand gezien. Wel is hij altijd heel druk in en om het huis. Hij is klein van stuk, draagt vaak een mutsje en straalt een bepaalde tevredenheid uit. Hij heeft zelfs zo nu en dan pretoogjes. Geregeld maken we een praatje, over het weer, of de tuin waar hij vaak druk in is. Ook harkt hij het zandplaatsje naast de stoep waar ook mijn hond regelmatig een poepje neerlegt, (wat ik natuurlijk heel trouw opruim). Maar ik kan het altijd precies zien als hij het zandplaatsje weer geharkt heeft.

Vanavond zie ik hem met een leeslampje op de bank zitten. De televisie staat aan en hij heeft een kopje koffie op tafel staan. Het beeld raakt me. Ik vraag me af of hij altijd alleen geweest zou zijn, of dat zijn partner overleden is? Ik vind het knap dat hij op de een of andere manier geen eenzaamheid uitstraalt maar tevredenheid. Ik bewonder het.

Hoewel ik ook geen partner heb vind ik het ondanks mijn lieve vrienden soms toch best wat ‘allenig’ voelen. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om altijd alleen te blijven. Daar komt bij dat veel ouderen kampen met eenzaamheid. Toch denk ik dat het zeker niet alleen voor ouderen geldt. Ik denk dat er geregeld veel mensen om ons heen zijn die kampen met een vorm van eenzaamheid. En guess what; ik ben er daar een van. Die eenzaamheid zit hem niet in de vrienden die je wel of niet om je heen hebt maar voor mij voelt het als een bepaalde eenzaamheid in jezelf. Een bepaald donker plekje dat ik liever niet te vaak bezoek. Het lukt me meestal wel om dat plekje op zolder te laten staan in een afgesloten doos. Alleen staat het niet ‘mooi’ of ‘populair’ om dat te delen met de buitenwereld. Gelukkig heb ik me naast mijn (ijdele fashion foto’s) volgens mij nog nooit anders voorgedaan op de sociale media. Ik deel vaak wel wat ik denk of voel en natuurlijk heeft dat een grens, maar toch.

Even terugkomend op die eenzaamheid, er wordt vaak gesproken over dat je het moet delen, of het verdriet hierover moet toelaten. Ik geloof hier niet in. Voor mij werkt het niet. (Believe me I tried) Het is voor mij een kwestie van acceptatie. Acceptatie dat dat donkere plekje bij mijn leven hoort. Misschien dat het ooit minder donker zal zijn, maar tot die tijd probeer ik het zo nu en dan te omarmen / het er te laten zijn, en weer verder te gaan en me te richten op de dingen die waar ik gelukkig van wordt.  En geloof me, medelijden is echt overbodig, want ik ben ook gelukkig! Ik geloof dat het naast elkaar kan bestaan in het leven, sterker nog, ik geloof niet in volmaakt geluk.

Anyways; Misschien is dat wat ‘de oude man’ ook wel doet, zich richten op wat hij leuk vindt en het aangenaam maken voor zichzelf.  Misschien is hij er na al die jaren een expert in geworden.

Ik heb al enige tijd het plan om hem uit te nodigen voor koffie. Ik denk dat ik dat de eerstvolgende keer dat ik hem tref maar doe, wie weet kan ik nog wat van hem leren.

Wat ik jou als lezer wil meegeven is dat je nooit moet denken dat het gras bij een ander groener is, je weet nooit wat er achter een ‘ijdel make-upje’ schuil gaat! Niet vergeten, we all get our battles!

Liefs Lot

Ps: Tuurlijk is het best spannend om dit te delen, maar ik weet zeker dat er mensen zijn die het zullen herkennen en al kan ik er maar eentje mee helpen (met het idee dat ze niet de enige is) dan is gedeelde smart toch halve smart. <3

Continue Reading →

0 In Blog

Levenslessen

Nee ik heb de wijsheid niet in pacht. Verre van zelfs. Ik ben nogal filosofisch van aard en soms snap ik er gewoonweg geen ruk van! Dan snap ik niet waarom en vooral waarover we ons soms zo druk maken. Toch heb ik met mijn 33 jaar al wel wat levenslessen voor mezelf ‘opgeslagen’  Ik deel ze hieronder met jullie, wie weet hebben jullie er wat aan?

Leef vandaag!

Misschien de meest cliché quote die je zo nu en dan voorbij ziet komen op de sociale media, toch probeer ik elke dag álles uit de dag te halen. De afgelopen jaren heb ik helaas een heel aantal jonge mensen onder de 45 jaar verloren, soms plotseling en soms door een (kort) ziekbed. In januari 2016 ontviel me een heel warm iemand van nog maar 42 jaar. Iemand die van het leven genoot, alle feestjes afging en het motto ‘Live Life to the Max’ had. Ze kreeg een hersenbloeding en overleed een dag later. Ze liet haar man en een tweeling achter van nog maar 6 jaar. Ik werd gevraagd haar begrafenis te zingen. Natuurlijk heb ik dat gedaan, het was zó ongelooflijk triest en indrukwekkend tegelijk. Ik besefte me opnieuw dat ik écht vandáág alles uit het leven moet halen.

We denken vaak dat we allemaal 87 worden, maar dat is niet zo. Ik denk vaak; moe zijn kan morgen ook nog wel. Dus laat je overhalen tot spontane acties, probeer zoveel mogelijk uit élke dag te halen en durf je droom te leven, tevens mijn volgende levensles.

Wees bereid om alles te verliezen!

We zijn vaak geneigd om te kiezen voor veiligheid. Voor het behoud van die vaste baan, ook al heb je het daar eigenlijk niet meer naar je zin. Voor het doorsukkelen met die relatie, waar al jaren geen leven meer in zit, En zo zijn er nog veel meer voorbeelden op te noemen.

Ik heb geleerd dat als je je grootste angst in de ogen durft te kijken en bereid bent eventueel alles te verliezen als het misgaat, je tot héle mooie dingen komt. Ik heb in mijn leven heel lang vast gehouden aan mijn vaste fulltime baan, naast mijn eigen bedrijf. Ik wilde immers wel de zekerheid behouden dat ik mijn hypotheek kon blijven betalen.

Dus ik werkte 5 dagen voor een baas en daarnaast nog minimaal twee dagen voor mijn eigen toko. Resultaat: veel rennen en vliegen en maar weinig vrijetijd. Ik vond het niet erg, want ik had passie voor mijn vak. Toch stelde ik mezelf de vraag na weer een plotseling overlijden van iemand; Lot, als je zou horen dat je nog maar drie maanden te leven hebt, doe je dan nu wat je wilt doen of zou dat wat anders zijn? Het antwoord was toen; ‘bijna’.

Ik wilde graag mijn creatieve ideeën verder uitwerken voor mijn eigen bedrijf en ik zou de stap wel willen zetten om uiteindelijk helemaal zelfstandig verder te gaan. Ik deed er uiteindelijk een jaar over om die stap ook daadwerkelijk te zetten. Ik besloot dat als ik de 87 zou halen ik het tenminste geprobeerd moet hebben.

Mijn overtuiging is dan ook, als je je gevoel volgt én daarnaast je angst durft aan te gaan er altijd hele mooie dingen voor je in het verschiet liggen. Let er maar eens op, je krijgt een ‘cadeautje’ van het universum elke keer als je je eigen angsten/levenslessen aangaat of leert. Ik heb nog geen dag spijt gehad van deze beslissing. Er zijn zóveel mooie kansen en klussen op mijn pad gekomen en nog steeds komen er nieuwe kansen voorbij, je moet ze wel zien en pakken! Dus, hak die knoop door en volg je hart!

Probeer niet te oordelen!

Ik ben geen übermensch dus ook ik betrap mezelf er nog wel eens op dat ik wel eens te snel oordeel over iets of iemand. Toch probeer ik dat altijd zoveel te vermijden. Achter iedere glimlach schuilt een traan, achter elke rotopmerking zit een verhaal. Ik bedoel; als je afgesnauwd wordt door een caissière bij de supermarkt, dan hoef je dat natuurlijk niet chique te vinden, en mag je er wat mij betreft zelfs wat van zeggen, maar veroordeel haar niet als persoon. Je kent haar verhaal niet, nog de reden van haar pesthumeur.

Andersom is overigens ook waar. Ik krijg, (ik bloos een beetje terwijl ik het opschrijf en vraag me af of dat niet raar is om over jezelf op te schrijven, maar doe het toch maar om het voorbeeld helderder te maken) met enige regelmaat te horen; jij bent zo’n inspiratie voor mij, ik vind jou zó krachtig en je bent altijd positief en vrolijk.

Ik denk dat ik zeker altijd probeer positief te zijn en ook  een doorzetter ben ik absoluut. Ook ik ken donkere bladzijdes in mijn leven. Zo is het ongeluk dat ik in januari kreeg een bladzijde die ik niet zag aankomen en die me dan ook behoorlijk in zijn greep houdt. Het zijn (hoop ik) fases. Sommige fases vind ik heel lastig te accepteren en ik kan me ontzettend onzeker kan voelen. Dus ook in die zin, het gras bij de buren lijkt wel eens groener, maar dat is het lang niet altijd.

Geef nooit op!

Iedereen komt in zijn leven fases tegen waarin hij het (even) niet meer ziet zitten. Dat je zoveel tegenslagen, (soms is ‘klappen’ een beter woord) in korte tijd te verwerken krijgt dat je niet gelooft dat je het nog dragen kunt.

Ik heb meerdere van die fases in mijn leven gekend. Het jaar 2011 was er absoluut een uit de ‘Top 3’:

  • ik kreeg een heftig auto-ongeluk
  • kwam terecht in hele moeilijke familie-omstandigheden
  • brak mijn elleboog bij een valpartij
  • en werd eind dat jaar als klap op de vuurpijl overvallen in mijn huis terwijl ik lag te slapen

Geloof me, dat jaar was voor mij een jaar waarin ik echt niet geloofde dat het nog goed zou komen met mij. Toch is het dát jaar waarin ik heel veel over mezelf geleerd heb.

Het is het jaar waar ik nog altijd aan terug denk als ik even onzeker ben over een hedendaagse situatie. Ik denk dan, nou je hebt wel voor hetere vuren gestaan dus dit komt ook wel goed, zo niet, dan toch! Het is het jaar dat ik de absolute vechter en overlever in mezelf gevonden heb. Het kostte me ruim 1,5 jaar om dat horrorjaar een beetje los te laten. Ik dacht niet dat het zou gebeuren, maar het gebeurde. Ik zou het voor geen goud over willen doen, maar toch geloof ik dat ik er als persoon door gegroeid ben.

En dat maakt dat ik dan ook wil afsluiten met mijn laatste levensles:

Van alles kun je leren, groeien en transformeren naar een betere versie van jezelf, zolang je maar nooit opgeeft!