0
Browsing Tag

blog

0 In Blog

Pijn is niet fijn

Het is iets wat we vaak al leren in onze opvoeding, bijvoorbeeld als je huilde nadat je van je fiets was gevallen, ‘stil maar’ ‘kusje erop en het is al beter’. Of; je hoeft niet te huilen, ‘het valt wel mee’. ‘Het is al over’. Allemaal goedbedoelde uitspraken van ouders die niet willen dat hun kind pijn heeft of huilt. Toch leer je hier en weliswaar in een heel letterlijke zin, dat je pijn snel over moet zijn, dat je misschien niet te lang mag huilen of soms, als je pijn hebt neem je een snoepje, want dat helpt.

Wat ik vaak tegenkom in mijn praktijk is dat mensen nog zonder dat ze het zelf doorhebben, al jong niet geleerd hebben om met pijn om te gaan, of er bij stil te staan. Het enige mechanisme dat men vaak kent is dat pijn niet fijn is én of dat het wég moet. Als we spreken over geestelijke pijn, verdriet over pijnlijke gebeurtenissen, verlies, buitensluiting, geweld, misbruik en trauma, dan is dergelijke pijn voor mensen vaak nog zwaarder om te dragen dan fysieke pijn en kennen ze ook hier maar een mechanisme: ‘het moet weg, het moet ‘uit, ‘ik wil het niet voelen’.

Iedereen heeft zo zijn eigen overlevingsmechanismen ontwikkeld om met moeilijke dingen om te gaan.

Mensen die kampen met een verstoorde relatie met eten zijn heel vaak mensen die niet geleerd hebben om te gaan met emoties. Een simpel maar illustratief voorbeeld daarvan dat al jong begint, is een ruzie op school met een klasgenootje waarna je verdrietig thuiskomt en als antwoord krijgt dat het wel overgaat, terwijl het kind bijvoorbeeld wel erg geschrokken is, of het verdriet of de boosheid heftiger ervaart. Het zou hieruit dingen kunnen leren als: oh, ik moet me niet aanstellen, ik moet niet huilen. Vanzelfsprekend is dat natuurlijk niet na één ruzie al het geval, maar als dergelijke dingen vaker naar voren komen in de opvoeding of op latere leeftijd dan kan je dergelijke mechanismes ontwikkelen.

Mechanismes waarin je leert weg te gaan bij wat je zelf voelt, mechanismes die je leren te vluchten omdat je bang bent van de emotie, of niet geleerd hebt dat deze er mag zijn. Denk daarbij ook aan opvoeders die van hun ouders weer leerden dat je gewoon keihard moet werken voor je geld én ‘niet moet klagen maar dragen’. Ook dit zijn overtuigingen die aan ons als kinderen meestal bewust of onbewust worden doorgegeven. Deze mensen hebben de lat altijd hoog liggen voor zichzelf en gaan bijna dagelijks over hun eigen grenzen, vaak nog zonder het te voelen. Ook hier wordt op langere termijn een basis gelegd waaruit op latere leeftijd een burn-out zou kunnen ontstaan.

In alle gevallen gaat het steeds over het ‘niet volledig mogen ‘zijn’, ontkend worden in je gevoelens, wegstoppen van gevoel, gevoelens zijn niet belangrijk en bovenal weggaan van dat wat je voelt en wie je bent. Je wordt een aangepaste versie van jezelf.

De afgelopen weken ontmoette ik ook weer een aantal clienten in mijn praktijk die een verstoorde relatie met eten hebben en mij vertelden over bepaalde gebeurtenissen in hun leven waar ik kippenvel van kreeg. Ik vroeg bij een ieder opnieuw naar, hoe ben je er toen mee omgegaan, weet je nog wat je toen voelde, kun je je herinneren dat je verdrietig bent geweest en hoe je hiermee omging en meer van dat soort vragen. Bijna een op een wisten ze die vragen niet te beantwoorden. Het was soms echt een tijdje stil. Geen idee eigenlijk, of ik kan het me niet meer herinneren, of; ‘ik ben gewoon doorgegaan’. ‘Of ik ben gewoon keihard gaan werken, en dat heeft me er doorheen gesleept’.

Als je ze vervolgens vraagt of ze terug kunnen halen waar deze ‘verstoorde relatie met eten’ begonnen is, dan kunnen ze vaak wel verwijzen naar heftige gebeurtenissen in hun leven.

Waar ik binnen mijn praktijk met mensen steeds opnieuw naar op zoek ga is: wie ben je, wat heb je (vroeger) over jezelf geleerd, hoe ga je met emoties en gevoelens om, en hoe kun je dat anders leren doen. Ik praat nooit met mensen over eten, wát ze eten, hoeveel ze eten. Ik sta met ze stil en maak inzichtelijk wat er gebeurt en welke patronen er onder liggen, om dit vervolgens kleine stapjes doorbreken. Hoe kun je beter leren voelen wat er gebeurt. Waar voel je dat in je lijf? Het gaat veelal om dúrven bewust worden.

Loop jij al jaren (in het geheim) te vechten met jezelf en speelt je relatie met eten een te grote rol? Voel je vrij om dan contact met me op te nemen voor een coachingssessie. Ik help je graag én ik weet hoe het is. Ik vocht zelf ruim 20 jaar met een eetstoornis. Dus schaam je niet, bevrijd jezelf!

Liefs Lottie

Nb: Je kunt starten met individuele coaching bij mij in mijn praktijk, maar zoals bekend start in mei ook onze nieuwe training ‘een verstoorde relatie met eten’ vanuit de www.moed-academie.nl een prachtig nieuw compleet concept, dus ook voor die optie zou je kunnen gaan.

Informeer gerust naar de mogelijkheden: info@lottiemaejones.nl of 0624251973 (appen mag ook).

Hoe dan ook: je bent welkom!

 

0 In Blog

Ik weet hoe het moet.

Sinds vandaag zit ik dus ook op ‘Clubhouse’, een social media-app die zich puur focust op het voeren van constructieve gesprekken. Alles draait om live audio. Sinds een paar uur ben ik in diverse ‘Rooms’ geweest en aan eentje heb ik zelfs deelgenomen. Hoewel ik sceptisch was; zo van ‘weeeeer iets dat je bij moet gaan houden’  blijkt die vooringenomenheid niet terecht. Ik krijg er energie van, het inspireert en het in contact komen met gelijkgestemden gaat razendsnel! Ik zou het iedereen aanraden. Wat me óók opvalt, en wat me dan weer iets minder trekt, is dat er ook veel mensen een ‘room’ opzetten die daar voor keiharde business zitten. Is dat erg? Nee, dat is mijn inziens niet erg. Ik denk dat dat mag, maar waar ik wel een kéiharde allergie voor heb is voor mensen die andere mensen lijken te willen vertellen; hoe je gelukkig wordt, hoe je succesvol wordt, doen alsof zij weten hoe je rijk wordt enzovoorts. Het is niet nieuw; al behoorlijk wat jaren zijn er ook steeds meer seminars van mensen die vertellen hoe je met ‘omdenken’ of enkel op ‘het brein’ succes behaald.

Ik vind dat moeilijk en ik ga er slecht op. Ik denk dat iedereen op zijn of haar manier altijd ‘op zoek’ is. Op zoek naar (nóg meer) inkomen, (nóg meer) geluk en (nog meer) succes. In onze maatschappij doen we zóveel dingen vluchtig, gehaast zonder al te veel aandacht. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de vogels die bij thuiskomst in je tuin zitten. Zie je ze nog wel eens? Heb je óóg voor de kleine dingen om je heen? Ben je je bewust van waar geluk voor jou eigenlijk uit bestaat?

Toen ik revalideerde van een ongeluk en ik op sommige dagen náuwelijks 5 minuten kon zitten leerde ik, hoewel ik daarvoor al een groot natuurliefhebber was, nóg meer te genieten van de hele kleine dingen. Als ik ’s Ochtends op mijn toch al niet al te grote balkon plaatsnam, mét mijn Latte Machiatto en ik zag een paar vogels bezig in de tuin onder mij dan betrapte ik mezelf op een glimlach. Of de vlinder die soms plotseling verscheen op de stoel die tegenover me op het balkon stond. Het klinkt misschien pathetisch, maar op dat niveau leerde ik schoonheid én geluk weer om me heen te zien. Ook tijdens de eerste lockdown heb ik, veel foto’s gemaakt van kleine ‘natuurgelukjes’ zoals twee lieveheersbeestjes die de liefde bedreven en een slak die onverstoorbaar onderweg was. Dat is voor mij een mooie wereld en tevens een wereld waar ik veel symboliek in vind. Ik google echt niet elke vogel op zijn symboliek, maar als een koolwitje meerdere keren bij je aan de binnenkant op de voordeur verschijnt en diezelfde week nog 2 keer op je hand gaat zitten, dan ervaar ik dat als een cadeautje én een boodschap.

Enfin; wat ik dus zeggen wilde. Ik vind het tof om anderen te kunnen helpen, inspireren, motiveren of coachen om zelf bewust te worden van wat voor hen geluk betekent Om hen te helpen luisteren naar hun hart. Daar word ik blij van, maar nooit vanuit de positie; koop nu mijn e-book want dat zal je helpen in 100 dagen succesvol en gelukkig te worden. Nou heb ik ook geen e-book (nog niet ;)) maar zoiets dergelijks zou ik echt nooit doen. Waarom zou jij zo graag anderen willen vertellen ‘hoe het moet’ en doen alsof jij de wijsheid in pacht hebt, en ondertussen maar roepen; ‘volg me even op mijn account, dan stuur ik je de link naar mijn e-book’. En weer een volger erbij, en een grotere business… Slimme, snelle marketing, JA, maar niet mijn vorm van marketing. Ik wil anderen hun eigen ontwikkelingsproces niet ontnemen en al zeker niet doen alsof ik het allemaal weet. Ik denk dat een ander jou nooit kan vertellen hoe jíj gelukkig wordt en wat jóuw weg naar succes is en dat jij dat ook niet zou moeten geloven, noch dit geluk laten afhangen van andermans e-boeken. De enige die jou gelukkig kan maken ben je zelf! Het leven is een reis, doelen en wensen hebben mag, maar vergeet niet onderweg een beetje om je heen te kijken en te genieten van de vogels in je tuin.

Lottie

0 In Blog

Chase your Dreams!

Leef niet in het verleden, leef niet in de toekomst, leef vandaag. Dat is een van de levensmotto’s die ik voor mezelf probeer uit te dragen en soms is dat meer uitdagen! Want het is makkelijker gezegd dan gedaan. Je bent natuurlijk geen onbeschreven blad, en altijd gevormd door bepaalde dingen uit het verleden. Dat is bij mij ook zo. Toch geloof ik dat hoe dat je ook gevormd heeft, het nooit je dromen in de weg mag en kan staan. Jouw dromen, zijn er om uit te laten komen. Ik geloof dat als je iets wilt dat je dat kunt. Ongeacht je verleden.

Toen ik deze rok tegen kwam op de webshop van Happy Size wist ik meteen DIT IS MIJN ROK! Ik vind de stoere letters op de plissé rok, die toch iets klassieks kan hebben door z’n plooien een toffe combinatie! Zoals jullie weten houd ik van printjes combineren en dus koos ik voor een zijden panter topje dat heel mooi aansluit ook onder de armen en om de borst, met daarop de bloemenblazer, allemaal uit de webshop van Happy size!

Op het laatste moment vond ik ook nog dit rode gaas-topje, met de tekst no-pictures! Dat is natuurlijk een must-have voor een selfie-queen! Zelfspot blijft ook belangrijk! De top zit super en je kunt hem zowel met een rood als een zwart hemdje leuk dragen!

Ik voel me er blij in. Voel jij je blij in wat je draagt en; jaag jij je dromen na? Wat houdt je tegen!?

Leuk om van je te horen!

Liefs Lottie

 

0 In Blog

Regenbogen tellen

Mijn grootste wens voor volgend jaar is dat we nog wat minder in hokjes denken, wat minder oordelen en wat meer open staan. Dat is kort door de bocht en samenvattend gesteld, maar wat ik bedoel is; nog steeds, elke dag, elk uur, elke minuut, worden er mensen aangestaard, afgewezen, uitgesloten op basis van hun uiterlijk. Omdat ze kleiner zijn dan het gemiddelde, een been missen, een aangezichtsafwijking hebben, heel dun of dik zijn, slissen en hoe erg ook; soms nog steeds omdat ze een andere afkomst hebben. Nog steeds kijken we naar iemand, maar zíen we diegene niet. We horen iemand, maar we lúisteren niet, omdat we ons laten afleiden door het voorkomen van iemand. Terwijl achter iedereen, ook achter diegenen waarvan je het niet verwacht een verhaal schuil gaat dat soms dichter bij jouw eigen achtergrond komt dan je denkt. Of soms, omdat iemand juist van zover komt, dat je je er helemaal geen voorstelling van kunt maken. Je kunt mensen niet inschatten of beoordelen op basis van uiterlijk. De wereld is zo divers, laten wie die diversiteit omarmen. Zonder (zon)licht geen regenboog.

Dat gezegd hebbende, geloof ik eveneens dat de wereld ook wat liefdevoller wordt als we niet van álles iets vinden en over álles een mening vormen. De ‘hokjesdenker’ is in mijn beleving nog steeds in eenieder van ons aanwezig. Iets is goed of fout, mooi of lelijk, racistisch of niet racistisch, wel of niet goed bedoeld en bij al die hokjes lijken we tegenwoordig ook nog allemaal een weegschaal te gebruiken. Een weegschaal waarop we alles afwegen, en met een centimeter na lijken te meten. En áls hét niet in het welbekende hokje past, dan springen we één voor één achter onze computer om een soms oververhitte Facebook post over op te stellen in de hoop dat we medestanders vinden om het afwijkende hokje aan de kaak te stellen.

Wat zou er gebeuren als we dat niet doen? Wat als we zouden schrijven, goh, ik had vanmiddag zo’n bijzonder gesprek met iemand, waarvan ik niet had gedacht dat ze me iets leren kon? Ze bleek heel anders dan de eerste indruk die ik van haar had?
Waarom zetten we dat niet op Facebook met de hashtag #levensles?

Of; ik had zo’n uitgesproken mening over de roetveegpiet, maar nadat ik vanmiddag het Sinterklaasfeest had bijgewoond met roetveegpieten, bleek de sfeer niet anders dan een paar jaar geleden, heeft mijn kind genoten, hashtag levensles. En achter dit voorbeeld voel ik me vervolgens verplicht om te zeggen; er had ook paarse of zwarte piet kunnen staan, want anders zouden een aantal van jullie kunnen zeggen dat ik een standpunt inneem en dus voor of tegen zwarte piet ben, om daar vervolgens weer allemaal ons meetlintje en weegschaaltje bij te pakken.

Los van de weegschaal en het meetlint, is het durven uitspreken en aan de kaak stellen van kwetsbare en pijnlijke kwesties daarentegen ook een kracht. (Zoals ik al zei, naar mijn mening; iets is nooit zwart of wit, goed of fout, mooi of lelijk enz.)

Terugkijkend op afgelopen jaar vond ik de hashtag #metoo een hele waardvolle openbaring. Ik werd geraakt toen ik een van de eerste berichten online las waarin degene die ooit te maken had gehad met een vorm van seksuele intimidatie/ misbruik, een algemeen berichtje op zijn pagina kon plaatsen met de daarbij de hashtag #metoo, om zo het taboe te doorbreken. Het taboe rondom seksuele intimidatie en misbruik in de breedste zin.

Wat hier op volgde waren avond aan avond gesprekken in talkshows over wat die hashtag nou precies inhield, of het een zwart of wit, goed of fout, mooi of lelijk gebaar was. Of de hashtag niet wat meer kader moest krijgen, of vrouwen zich niet teveel als slachtoffer lieten horen. Oftewel wéér die verdomde hokjes, meetlintjes en weegschalen. Waarom moet alles toch altijd een stempel van iets krijgen? Tevens heeft het zaken aan het licht gebracht die anders mogelijk nog jaren stil waren gehouden.

Samenvattend, hoop ik dat we ons open blijven stellen voor alles was er in en om ons leven heen gebeurd. Dat we niet alleen naar de mensen om ons kijken, maar ze ook zién, dat we ze niet alleen horen, maar dat we ook willen luisteren. Tot slot hoop ik dat we ons blijven uitspreken, daar waar nodig. Laten we onze weegschalen en meetlintjes op 1 januari bij het grofvuil leggen, laten we regenbogen tellen.

Lottie Mae Jones

 

0 In Blog

Kleurrijke combinaties met printjes!

Niet iedereen houdt van uitgesproken outfits, gelukkig maar, anders werd het een hele overweldigende wereld. Deze outfit behoort tot nu toe in mijn top tien favoriet! Wat ik leuk vind is dat de kleuren van het donkere groen zowel in de blouse als in de rok zitten. Wat mij betreft kan je een panter-print met bijna alles combineren, als je tenminste durft. Of je er nou een effen kleur op draagt of een streepje (heel gewaagd maar het kan), of een fuchsia-print. Het kan, maar dan moet je ook niet ‘zuinig’  zin in de rest van de accessoires. Dus knal roze pumps in mijn geval, en een grote kleurrijke oorbel in een oor!

Continue Reading →

0 In Blog

Liever een bodybuilder

 

Afgelopen zaterdag keek ik naar het programma ‘De jongens tegen de meisjes’. Doorgaans vind ik dat een heerlijk luchtig programma dat lekker wegkijkt. Natuurlijk vergroot het ook de welbekende clichés uit zoals vrouwen die niet kunnen inparkeren en mannen die geen twee dingen tegelijk kunnen. Helemaal prima. Toch zaten er zaterdag twee items achter elkaar in het programma die ik ontzettend ergerlijk vond en dat terwijl ik niet lichtgeraakt ben als het gaat om mijn mooie rondingen of voor sommige ‘dikke kont’.

Continue Reading →